از کلام امیر المؤمنين و خطبه های آن حضرت چنین برمی آید که در میان قوم خود به دلیل نا آگاهی از مقام شریفش و تمایل آنان به عشق به دنیایی که در اثر گسترش حکومت اسلامی و کثرت خراج ها زینت یافته ومزين شده؛ بیگانه می زیسته است. پس حضرت اصحاب خود را سرزنش کرد و از هر وسیله ای استفاده می کرد تا آن هارا بیدار کند و همت هایشان را برانگیزد،و به وظایف آن ها در اطاعت از حضرت و عمل به دستورات حضرت آگاه شوند.
چنانکه می فرمایند:( أيها الناس إني قد بثثت لكم المواعظ التي وعظ الأنبياء بها أممهم و أديت إليكم ما أدّت الأوصياء إلى من بعدهم، و أدبت بسوطي فلم تستقيموا، و حدوتكم بالزواجر فلم تستوثقوا، لله أنتم ! أتتوقعون إماما غيري يطأ بكم الطريق و يرشدكم إلى السبيل؟).
